![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAxyIPm1aFrg3KhujygD-0blXM6bMCI3p8UkjNrwHXPds_vGNG5vf4nWVVIi7Sgi6B51BO9cHYpMpFgAaeF2Qx28NAF58e8J2D8p08cCaj-vK2GtklWGDGSM7W0SmvNMzIKePHGstpw-J7/s1600/button-klik-hier.jpg)
Vanochtend, te midden van onze gemeenschappen, heeft men niet alleen het brood gedeeld, door middel van een ontbijt, maar ook hoop en verlangen naar een wereld waar liefde de enige oorlog is die we kennen. Terwijl we rond de tafel zaten, omringd door de geuren van warmte en samenhorigheid, voelden we dat de kracht van verbondenheid sterker was dan elke verdeeldheid die er heerst in onze wereld.
Daarna begaf het gezelschap zich naar buiten en werd er op het plein een cirkel van stilte gevormd. Het was niet zomaar een stilte; het was een stilte doordrenkt met intentie, doordrongen van liefde voor degenen die ver van ons verwijderd zijn maar toch zo dichtbij in ieders hart.
In die momenten van gedeelde stilte werd er gedacht aan degenen die lijden in verre landen, waar het geluid van explosies de melodie van vrede heeft verstoord. De gedachten reisden naar Gaza, waar families leven onder de constante dreiging van geweld en waar kinderen opgroeien te midden van angst en verlies. Er werd gedacht aan de pijn van hun realiteit, de onrechtvaardigheid van hun lijden. Maar te midden van deze stilte, te midden van deze gedeelde zorg, was er een glimp van hoop. Want hoewel oorlogen onvermijdelijk lijken, weten iedereen diep van binnen dat liefde sterker is dan haat, dat verbondenheid de muren van verdeeldheid kan afbreken. Want uiteindelijk zal oorlog geen verbondenheid brengen. Alleen liefde kan dat. En dat dat waar is kon je voelen. Met veel dank aan Linda Graulus voor verslag & foto"s
In die momenten van gedeelde stilte werd er gedacht aan degenen die lijden in verre landen, waar het geluid van explosies de melodie van vrede heeft verstoord. De gedachten reisden naar Gaza, waar families leven onder de constante dreiging van geweld en waar kinderen opgroeien te midden van angst en verlies. Er werd gedacht aan de pijn van hun realiteit, de onrechtvaardigheid van hun lijden. Maar te midden van deze stilte, te midden van deze gedeelde zorg, was er een glimp van hoop. Want hoewel oorlogen onvermijdelijk lijken, weten iedereen diep van binnen dat liefde sterker is dan haat, dat verbondenheid de muren van verdeeldheid kan afbreken. Want uiteindelijk zal oorlog geen verbondenheid brengen. Alleen liefde kan dat. En dat dat waar is kon je voelen. Met veel dank aan Linda Graulus voor verslag & foto"s